20. Gün 

Dün akşam başlayan lodos uykusuzluğu da beraberinde getirdi. Gece uyuyamadığım için haliyle geç uyandım. Hafta sonuna dair en sevdiğim şey şehri gezmek evdeysem de geç yapılan kahvaltı. Kahvaltı sofrası ortada iken koltukta bir saat çay keyfi de buna dahil. Bir de yıllardır izlemekten keyif aldığım “Çok Gezenti” programı. Tüm bunları yapmağa niyetlenmişken tv ekranında sorun oluştu. Daha önceki günler de olmuş kendiliğinden düzelmişti. Bu sabah tekrarladı. Görüntü kendiliğinden gidiyor falan. Televizyonu sadece film izlemek için kullanıyorum diyebiliriz. Fakat alalı daha üç sene olmuşken üstelik koltukta karşısında çay keyfi yapmak için hazırlanmışken bozulmasına üzüldüm.

İkindi ezanı okunurken her ne kadar valilik dışarı çıkmayın diye uyarsa da yürüyüşe çıktık. Tamam itiraf ediyorum asıl amaç yürüyüş değil kırtasiyeye gitmekti. Acil çıkartmam gereken dosyalar vardı. Bir de kalem almam gerekiyordu. Kırtasiyeye girince uzun zamandır kendime kırtasiye alışverişi yapmadığımı fark ettim. Kalemleri defterleri görünce çocukluk günlerime gittim. Okul zamanı her dönem başı babam bizi kırtasiyeye götürürdü. Eve gelince bütün kitap defterleri babamla kaplardık. İlçede iki kırtasiye vardı. Çamoğlu ve Cevdet kırtasiyeleri. İsimlerini bile hatırlıyorum. O yaşlarda kırtasiyeye gitmek benim küçük dünyamda en büyük heyecanlardan eğlencelerden biriydi. Tıpkı ay başında ilçedeki tek market olan Adım markete alışverişe gitmek gibi. İşte tüm bunlar kırtasiyede raflar arasında dolaşırken zihnimden geçenler. İçimdeki o çocuksu heyecana kulak verip çok güzel kalemler aldım. Yenilik iyidir. Taze bi enerji verir. Bu yüzden yeni bir şey aldığımda büyük bir şey olmasına gerek yok tazelendiğimi hissediyorum. Yeni bir insan tanımak da mesela. Çoğu kişi bu zamanda buna heyecan duymuyor farkındayım. Olsun.

Kırtasiyeden çıktık ama lodos şiddetini artırmıştı. Gerçekten dışarıda zor yürünüyordu. İşin kötüsü gözlüğümü evde unutmuşum. Sürekli gözüme tozlar kaçıyor. Acil olan işimi hallettim eve döneyim bu rüzgarda yürümeyim desem de kişisel arzularıma yenik düşmedim ve ruhumun iyilik hali için gücümü toplayıp yürüyüşe devam ettim. You can go hard or you can go home manyaklığına yaklaşmadan zorluklara rağmen vazgeçmemek ve hakkımıza sahip çıkmak temalı bir konuşma yapabilirim :)) Lodoslu havada yürümek zamana mekana meydan okumak gibi bir şeydi. Bence bunu hak ediyor :))

Kalabalık ve sıcak tek başına bile insanı çok zorlayan faktörlerken ikisinin bir arada oluşu insanın tüm dengesini sarsıyor. Bu halden çok etkilenen ve bu yüzden elinden geldiğince bu sarsılmayı kendine yaşatmamayı tercih eden insanlara mızmız diyorlar. Topluluk başka bir şey kalabalık bambaşka. Bu ayrımı yapamayan insanların belirlediği etiketlerle yaşıyoruz hayatı. Her neyse bugün ikisi de yoktu. Hava oldukça serin yollar oldukça sakindi. Mızmızlanma hakkımı  o günlere sakladım gözüme giren tozları sile sile uzun uzun yürüdüm. Toplamda 6487 adım atmıştım. Memnunum. 

Bugün bir de bi telefon görüşmesi yaptım. Bilen bilir sesli arama yapmayı pek sevmem kimsenin beni aramasını da istemem. Bazen mecbur kalıyoruz işte. Bi arkadaşım aradı (evet benim de arkadaşım var :))) çarşamba günü evinde yapacağı davete beni de çağırdı. Onlar da yeni ev aldılar hazır misafir gelirken sen de gel dedi. Kalabalık olacakmış. 

Kalabalık buluşmalardan sonra hep karanlığa düşmek.. istekle başladığım şeyleri bir görev haline getirmek.. hatta bunu gerçekleştirme sıklığıma bağlı olarak sürekli performansımı ölçmek ve bunların yaşattığı ağırlık.. Hepsi benim hepsi…

Ömrüm kalabalıklar arasında geçti. Siz hiç üç yüz kişiyle aynı yatakhanede yattınız mı? Ben yattım. O zamanlar her şey çok normal geliyordu. Şimdi on kişiden fazlası bana kalabalık geliyor. Yine de o gün arkadaşımın yanında olacağıma söz verdim. Önümüzdeki hafta başka kimselere söz verdim. Umarım bu kalabalıklar içinden yara almadan sıyrılabilirim. 

Akşam biraz voleybol maçı izledim. İkinci dönem başladı. İlk dönem çok sıkıcıydı umarım bu dönem güzel maçlar olur. Akşam yemeğinden sonra adetimiz üzere çay içtik. Ben de biraz cüz okudum. Biraz kitap okudum. En sonunda bir saatlik sanat tarihi dersini dinledim. Bugün soyut resmi işledik en sonunda da dışavurumculuk. Gerçekten içine girdikçe o kadar çok katmanlaşıyor ki konu. Daha öncesinde önünde durup hiçbir şey anlamadığım tablolar ressamın hayat hikayesini ve çalışma disiplinini öğrenince anlam buluyor. Halen heyecanlanabiliyor olmama şükrediyorum. Bakalım ne zaman sıkılacağım?